Posts Tagged ‘alvin’

PostHeaderIcon AYNA AYNA SÖYLE BANA?!!!

Ayna ayna söyle bana var mı benim İKİZİM? Ya da ayna ayna söyle bana var mı bir BEN DAHA? Ya da ayna ayna söyle bana var mı BENİM GİBİSİ? AYNA CEVAP VERİR ; “Var üstadım var. İkizin! Bir sen daha! Bir senin gibi daha! OLMAZ MI? Hem de yanı başında, burnunun ucunda hah işte dön bak aynı sen 🙂

-Bakıyorum ayna kardeş ama göremiyorum

-Bana bakma üstat, aynaya bakma!

-Yahu soruyu sana soruyorum tabii ki sana bakacağım.

Derken bir mırıltılar kulağıma ilişiyor. Yakınımda, pek yakınımda tam da diğer odada 🙂 Adımlarım sessiz ve bir o kadar da görünmez ilerliyor yan odaya. Yaklaştıkça mırıltılar cümlelere dönüşüyor. Benim sözlerim, benim cümlelerim, benim tavrım, benim ses tonum AMAN ALLAH’IM benim orada ne işim var. Ben şuan yürüyorum, nasıl o odada olabilirim ve konuşabilirim ki! Yok yok henüz delirmedim de o konuşan kim? İKİZİM?

Evde papağan da beslemiyorum ki beni tekrar etsin. Kulaklarımı, gözlerimi dört açıp odaya ilerlemeye devam ederken cümleler yankılanıyor;

“Bak Yaşam Su hiç komik değil. Ben gülüyor muyum? Gülme lütfen komik değil diyorum sana.”

Oy başıma gelenler 🙂 Birincisi henüz delirmemişim, ikincisi bir ikizim de yokmuş, üçüncüsü benden habersiz papağan da girmemiş eve. Aynanın ne demek istediğini şimdi anlıyorum. Bir ben değilim ama bir ben olan, bir beni örnek alan, tekrarlayan, dikkatlice dinleyen ve unutmayan İKİ EVLAT YETİŞTİRİYORMUŞUM. İyisiyle, kötüsüyle benim ufak kopyalarımı bizzat ben, evet evet bir ANNE olarak ben, “AYNA” yapmışım. Read the rest of this entry »

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedintumblrmail

PostHeaderIcon HAYVAN DOSTU OLMAK

Hayvan sevgisi bile küçük yaşta veriliyormuş. Kendi gözlerimle şahit oldum. Oğlum henüz 1 yaşında, tam bir hayvan dostu ki annesi olarak ben de çok severim ama bir okadar da korkarım. Oğlum benim gibi olmasın diye korku mu gizlemeye çalışıyorum. Dün Aslı teyzesi ve  “Uzay’ı” ziyarete gittik. Aslı teyzesinin ve Tolga amcasının iki kedisi var ;”Bendır ve Kavrun”. Umarım ki isimleri doğru yazmışımdır! Yoksa Aslı beni kıtır kıtır keser ki, haklı ezberleyemedim. Şimdiden özür.

Alvin, anneannesi ve dedesi ile sık sık parka gitmeye başladı havaların ısınmasıyla. Köpek, kedi, kuş v.s parkta görülebilecek tüm hayvanları anlatıp sevdirmişler. Hem el ile hem göz ile temasta bulunmuş bizimkisi ki, eğer ben olsaydım sanırım sadece uzaktan sevmesini sağlayabilirdim. Teşekkürler ÇILGIN anneanne ve KARİZMA dede, iyi ki varsınız. Bu sayede Alvin hayvanların sevgisini de öğrenmiş oldu.

Aslı teyzesine gittiğimizde pisipisileri görünce sevinç çığlıkları attı, kedilerin peşinden bir o yana bir bu yana koşturmaya basladı, hem de yorulmak nedir bilmeden. Bendır bebeklerden ve çocuklardan korkuyor ve hemen kaçıyor, Kavrun ise çok ağırbaşlı hiç oralı bile olmuyor yeter ki sevilsin ve karnı doysun ? Alvin, sevgi seline tuttu pisipisiyi.

Sabah kahvaltısında ya da akşam yemeğinde artan ekmeklerin bir kısmını soğuk havalarda cam önlerine koyduk ki kuşlar açlıktan ölmesin diye. Hiç umursamadım ” vay efendim camın kenarı kirlenecek, pencerelerim batacakmış “falan filan demeden doyurduk kuşları oğlumla. Anneannesi sağ olsun bu aklı verdiği için. Perdeyi de açıyorduk ki kuşların gelip, yemeklerini yemeklerini seyretmek için. Alvin onları gördüğünde hiç hareket etmeden seyrediyordu sanki biliyordu hareket etse kuşlar korkup kaçacak. Akıllı oğlum benim. Parka gittiklerinde de anneannesi ve dedesi ile güvercinleri beslemeleri takdire şayan. Ben kuştan bile korkarım ki çocukluğum çiftlikte geçmiş olmasına rağmen. Kısıtlı koşullarda bile oğlum hayvan dostu oldu. En başta da söylediğim gibi her şey ailede başlar küçük yaşta.

“Ağaç yaş iken eğilir ” sözünü de buraya eklemek isterim. Oğlum büyüdükçe bakalım evimize hangi hayvanlar misafir olacak. Yaşayıp göreceğiz.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedintumblrmail
Son Yorumlar
    Facebook
    Facebook By Weblizar Powered By Weblizar
    Reklam