PostHeaderIcon AYNA AYNA SÖYLE BANA?!!!

Ayna ayna söyle bana var mı benim İKİZİM? Ya da ayna ayna söyle bana var mı bir BEN DAHA? Ya da ayna ayna söyle bana var mı BENİM GİBİSİ? AYNA CEVAP VERİR ; “Var üstadım var. İkizin! Bir sen daha! Bir senin gibi daha! OLMAZ MI? Hem de yanı başında, burnunun ucunda hah işte dön bak aynı sen 🙂

-Bakıyorum ayna kardeş ama göremiyorum

-Bana bakma üstat, aynaya bakma!

-Yahu soruyu sana soruyorum tabii ki sana bakacağım.

Derken bir mırıltılar kulağıma ilişiyor. Yakınımda, pek yakınımda tam da diğer odada 🙂 Adımlarım sessiz ve bir o kadar da görünmez ilerliyor yan odaya. Yaklaştıkça mırıltılar cümlelere dönüşüyor. Benim sözlerim, benim cümlelerim, benim tavrım, benim ses tonum AMAN ALLAH’IM benim orada ne işim var. Ben şuan yürüyorum, nasıl o odada olabilirim ve konuşabilirim ki! Yok yok henüz delirmedim de o konuşan kim? İKİZİM?

Evde papağan da beslemiyorum ki beni tekrar etsin. Kulaklarımı, gözlerimi dört açıp odaya ilerlemeye devam ederken cümleler yankılanıyor;

“Bak Yaşam Su hiç komik değil. Ben gülüyor muyum? Gülme lütfen komik değil diyorum sana.”

Oy başıma gelenler 🙂 Birincisi henüz delirmemişim, ikincisi bir ikizim de yokmuş, üçüncüsü benden habersiz papağan da girmemiş eve. Aynanın ne demek istediğini şimdi anlıyorum. Bir ben değilim ama bir ben olan, bir beni örnek alan, tekrarlayan, dikkatlice dinleyen ve unutmayan İKİ EVLAT YETİŞTİRİYORMUŞUM. İyisiyle, kötüsüyle benim ufak kopyalarımı bizzat ben, evet evet bir ANNE olarak ben, “AYNA” yapmışım.

Halime hem güldüm hem gururlandım hem de sinyal çaktım. Trafik lambası gibi olmalı anne/baba; konuşurken, gülerken, ağlarken, tepki verirken önce kırmızı da durup enine boyuna düşünüp, sarı ışık yandığında kararı alıp, yeşil ışıkta da dikkatlice kalkışı sağlamak. Galiba bundan daha iyi özetlenemezdi 🙂 Yoksa o AYNAYA baktığınızda istemediğiniz sonuçlar ile karşı karşıya kalabilirsiniz.

Çok şükür ki trafik kurallarına uyan bir anne ve baba olmaya çalışıyoruz. Emniyet kemerini bağlayan, trafik lambasına tamı tamamına uyan bir aile olarak şanslıyız. Elbette trafikteki magandalara rastladığımızda öfke kontrolünü sağlayamadığımız ve çığırından çıktığımız zamanlar olmuyor değil. Mükemmel bir ebeveyn olmak yerine kendi gibi davranan, duygularını dışa vuran ve kendini konuşarak ifade eden ebeveyn olmak bizim tercihimizdi. Sanırsam meyvelerini toplamaya başlamışız.

Ana kahraman Alvin Ege kardeşine bir konu hakkında kızıyor ve onu uyarıyor. Ancak kardeşi Yaşam Su henüz çok küçük olduğu için tam olarak anlamıyor ve gülüyor. Abisi de ona bağırmak ya da vurmak yerine hala açıklama yapıyor ve annesinin zamanında ona sarf ettiği cümleleri harmanlayıp hopppp diye kardeşine sunuyor. Olay bundan ibaret 🙂

AYNA AYNA SÖYLE BANA VAR MI BENDEN BİR TANE DAHA, DİYE SORMAYACAĞIM ÇÜNKÜ BİR TANE DEĞİL TAM İKİ TANE DAHA BEN YETİŞİYOR 🙂

İşin esprisi bir yana çocuklarımız, canımızdan daha çok kıymet verdiklerimiz bizleri örnek alıyor. Hatta cımbızla seçiyorlar kelimeleri, davranışları.

Özür diliyorum hatalı olduğumda, kızdığımda açıklama yapıyorum ve niye kızdığımı ona sorduğumda cevabını alıyorum, yalan yok, dolan yok, acı varsa evet acı var, ağlamaksa ağlamak var, gülmekse gülmek var.

Gerçeklikler ile yüzleşmek için; dön bak aynada ki yansıman olan çocuklarına. Farkındalık yaratmak istedim çünkü bazen zamanın akışında o farkındalıkları ücra köşelere atıp kendimizi çıkmazın içinde buluyoruz ve o zaman geldiğinde de “ben nerede yanlış yaptım bu çocukları büyütürken! Saçımı süpürge yaptım, yemedim yedirdim, giymedim giydirdim, eksik etmedim ki!” sorularının yanıtı yan oda bulunan ikizinizi objektif olarak değerlendirmek. Hadi kolay gelsin 🙂

 

 

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedintumblrmail

Yorum Yazabilirsiniz

Son Yorumlar
    Facebook
    Facebook By Weblizar Powered By Weblizar
    Reklam